آمد بهار و عطر گل از خاوران وزيد
وقتى نسيم صبح نشابورمان وزيد

اغلب چه شكل مى‏شود آن تكه‏هاى ابر؟
آنجا كه بر فراز سرم بى‏امان وزيد

تا فروردين سبز نشابور خنده زد،
توفان گل به پا شد و بر بوستان وزيد

بيدارباش قطره‏ى باران به دانه‏ها
تا گل درآورند، بر اين خاكدان وزيد

آتش گرفت دشت شقايق غروب را
تصوير يك كمان، به دل آسمان وزيد

آن دور، در ترنّم زيباى آبشار
لفظ روان آب، در او بى‏امان وزيد

گويى زمين به روى دل آسمان پريد
يك آسمانِ چلچله بر كهكشان وزيد

پروانه‏زار شد همه‏ى باغ و دشت‏ها
وقتى بهار، بر همه جا مهربان وزيد

بايد قياس كرد عمر گل و عمر خويش را
وقتى كه گل، شهيد شد و ناگهان وزيد

گلدسته‏هاى لاله پر از فيض مى‏شود
وقتى اذان بلبل از آن بى‏كران وزيد

                                                                محمد پروانه نیشابوری